34 Komenda Odcinka Lubaczów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
34 Komenda Odcinka
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1948
Tradycje
Kontynuacja 29 batalion OP
261 batalion WOP
Dowódcy
Pierwszy mjr Mikołaj Demiduk[1]
Organizacja
Dyslokacja Lubaczów
Formacja Wojska Ochrony Pogranicza
Podległość 8 Oddział OP (1945-1946)
8 Oddział WOP (1946-1948)
Skład komendy odcinka
Dyslokacje
1945
1946

34 Komenda Odcinka Lubaczów – samodzielny pododdział Wojsk Ochrony Pogranicza.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

34 Komenda Odcinka sformowana została w 1945 roku w strukturze 8 Oddziału Ochrony Pogranicza[2].

Organizowała się z żołnierzy 9 DP i do stycznia 1946 roku, wraz ze strażnicami 154-157, stacjonowała w Przemyślu[3]. 25 stycznia 1946 roku komenda wraz ze swoimi strażnicami wymaszerowała do Lubaczowa. Tam strażnice kwaterowały do czerwca 1946[4].

We wrześniu 1946 roku odcinek wszedł w skład Rzeszowskiego Oddziału WOP nr 8[a]. W 1948 roku, na bazie 34 Komendy Odcinka sformowano Samodzielny Batalion Ochrony Pogranicza nr 29[b].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

1 lutego 1946 roku batalion 9 Dywizji Piechoty i grupa operacyjna 34 komendy odcinka Lubaczów otoczyli w lesie pod Narolem zgrupowanie UPA. Żołnierze WOP zaatakowali obradującą na polanie grupę upowców. W toku walki przeciwnik poniósł duże straty w zabitych i rannych. Spalono szałasy, zdobyto wiele sztuk broni i amunicji oraz sprzętu wojskowego. W akcji ranny został szer. Roman Sucholaz[5].

14 marca 1946 roku pododdział 34 komendy odcinka pod dowództwem ppor. Franciszka Kędziora ochraniał komisję Departamentu WOP jadącą do Przemyśla. W rejonie Bachory[c] wpadł w zasadzkę UPA. W walce polegli lub zostali zamordowani ppor. Franciszek Kędzior i 16 żołnierzy ochrony oraz dwaj oficerowie komisji: mjr Jakub Tumanów i por. Jan Bartoszewski. Uratował się ciężko ranny kpr. Stanisław Chruszczyk uznany przez napastników za zabitego. Udało się również wycofać do lasu kpt. Piorunowowi i szer. Superczyńskiemu[6].

10 kwietnia 1946 roku grupa rozpoznawcza 34 komendy odcinka pod dowództwem ppor. Konstantego Kucharczuka wykryła w rejonie m. Bachory duże zgrupowanie UPA. Wspólnie z przysłanym wzmocnieniem, w toku dwudniowych walk, zniszczyła 12 zamaskowanych ziemianek i szałasów oraz zabiła 12 upowców zdobywając 4 rkm, 5 kb, 2 pm i znaczną część dokumentów[6].

21 czerwca 1946 roku grupa operacyjna komendy pod dowództwem mjr. Manko stoczyła walkę z oddziałem UPA w lasach między Łukawicami a Wielkimi Oczami. Zabito 6 upowców. Dwóch żołnierzy zostało rannych[7].

9 sierpnia 1946 roku w rejonie wsi Werchrata, Dziewięcierz plut. Franciszek Gorlik i kpr. Tadeusz Płachecki, ubezpieczając żniwiarzy 34 komendy i strażnicy Wielkie Oczy, zaskoczyli i obezwładnili ubezpieczenie sotni UPA biwakującej w Lesie Monastyrskim. Powiadomiony dowódca akcji zaatakował sotnie, biorąc do niewoli 8 osób oraz dużą część broni, amunicji i żywności[7].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Dyslokacja 34 Komendy Odcinka przedstawiała się następująco[8]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego nr 0153/org.z 21.09.1946. → Jackiewicz 1998 ↓, s. 115
  2. Rozkaz Ministra Obrony Narodowej nr 55/Org z 20.03.1948 roku. → Jackiewicz 1998 ↓, s. 117
  3. Miejscowość Bachory leżała niedaleko Wólki Zapałowskiej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Dominiczak: Zarys historii Wojsk Ochrony Pogranicza 1945-1985. Warszawa: Wojskowa drukarnia w Łodzi, 1985.
  • Zenon Jackiewicz: Wojska Ochrony Pogranicza: (1945-1991) : krótki informator historyczny. Kętrzyn: Centrum Szkolenia Straży Granicznej, 1998. ISBN 83-909304-3-9.
  • Jan Ławski: Ochrona granic Polski Ludowej 1945-1948. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowe, 1974.
  • Archiwum Straży Granicznej, Wykazy dyslokacyjne WOP 1946.