Strażnica WOP Owsiszcze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strażnica WOP Owschütz
Strażnica WOP Owsiszcze
Ilustracja
Budynki byłej strażnica WOP Owsiszcze (listopad 2011)
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie po 1976
Tradycje
Rodowód 211 strażnica WOP Owschutz
219 strażnica WOP Owsiszcze
9 strażnica WOP Owsiszcze
17 strażnica WOP Owsiszcze
18 strażnica WOP
lądowa Owsiszcze
Kontynuacja Strażnica WOP Krzanowice
Strażnica SG
w Krzanowicach

GPK SG w Pietraszynie
Placówka SG
w Pietraszynie

Placówka SG
w Raciborzu

Placówka SG
w Rudzie Śląskiej
Organizacja
Dyslokacja 47-450 Owsiszcze
Formacja Wojska Ochrony Pogranicza
Podległość 46 komenda odcinka Racibórz
67 batalion OP
43 batalion WOP
Górnośląska Brygada WOP
Dysl wop 1945 10.png

Strażnica Wojsk Ochrony Pogranicza Owschütz/Owsiszcze – nieistniejący obecnie podstawowy pododdział Wojsk Ochrony Pogranicza pełniący służbę graniczną na granicy polsko-czechosłowackiej.


Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Strażnica została sformowana w 1945 roku w strukturze 46 komendy odcinka Racibórz jako 211 strażnica WOP (Owschütz)[1] o stanie 56 żołnierzy. Kierownictwo strażnicy stanowili: komendant strażnicy, zastępca komendanta do spraw polityczno-wychowawczych i zastępca do spraw zwiadu. Strażnica składała się z dwóch drużyn strzeleckich, drużyny fizylierów, drużyny łączności i gospodarczej. Etat przewidywał także instruktora do tresury psów służbowych oraz instruktora sanitarnego[2].

W związku z reorganizacją oddziałów WOP, 24 kwietnia 1948 roku strażnica włączona została w struktury 67 batalionu Ochrony Pogranicza, a 1 stycznia 1951 roku 43 batalionu WOP w Raciborzu.

15 marca 1954 roku wprowadzono nową numerację strażnic[a], a strażnica WOP Owsiszcze otrzymała nr 219 w skali kraju.

W 1956 roku rozpoczęto numerowanie strażnic na poziomie brygady. Strażnica I kategorii Owsiszcze była 9 w 4 Brygadzie Wojsk Ochrony Pogranicza.

31 grudnia 1959 roku była jako 17 strażnica WOP III kategorii Owsiszcze.

1 stycznia 1964 roku była jako 18 strażnica WOP lądowa III kategorii Owsiszcze.

W 1976 roku, w związku z przejściem na dwuszczeblowy system dowodzenia[4], strażnicę podporządkowano bezpośrednio pod sztab Górnośląskiej Brygady WOP w Gliwicach.

Rozformowana została po 1976 roku[5].

Ochrona granicy[edytuj | edytuj kod]

W 1948 roku na odcinku strażnicy została utworzona Graniczna Placówka Kontrolna Owsiszcze (została zlikwidowana w 1952 roku), którego załoga wykonywała kontrolę graniczną osób, towarów oraz środków transportu:

1 stycznia 1964 roku na ochranianym odcinku przez strażnicę funkcjonowały przejścia graniczne małego ruchu granicznego (mrg) w których kontrolę graniczną i celną osób, towarów oraz środków transportu wykonywała załoga strażnicy:

Strażnica WOP Owsiszcze ochraniała odcinek granicy państwowej:

  • W okresie zimowym pas śnieżny sprawdzany był minimum: na głównym kierunku dwukrotnie, na pozostałym raz w ciągu doby.
  • Współdziałała w zabezpieczeniu granicy państwowej z:
  • Dowódca rozwiniętej strażnicy lądowej WOP Owsiszcze w ochronie granicy państwowej ściśle współpracował ze swoimi odpowiednikami tj. naczelnikami placówek OSH (Ochrana Statnich Hranic) CSRS.

Wydarzenia[edytuj | edytuj kod]

  • 1956 – koniec czerwca, początek lipca w okresie tzw. „Wypadków poznańskich”, przy linii granicznej i w strefie działania, odnajdywano pakunki zawierające ulotki z tzw. „bibułą”, przytwierdzone do balonów leżących na ziemi[6]. W związku z masowością zjawiska, żołnierze otrzymali zezwolenie na użycie broni, celem zestrzelenia nisko przelatujących balonów (nawet jeśli znajdowały się na terytorium czechosłowackim, ale w zasięgu ognia – to samo czynili pogranicznicy czechosłowaccy)[7].

Strażnice sąsiednie[edytuj | edytuj kod]

Komendanci/dowódcy strażnicy[edytuj | edytuj kod]

  • por. Ludwik Kukier (był w 1946)[8]
  • sierż. Antoni Zalewski p.o. (był w 1950)[b]
  • Eugeniusz Ambroziak (był w 1952)[9]
  • kpt. Antoni Kopeć (był w 1954)
  • kpt. Jan Piguła (był w 1976)[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz dowódcy WOP z 22.02.1954 roku[3].
  2. Wniosek awansowy d-cy brygady do d-cy WOP z dnia 26.04.1950 roku. Akta personalne IPN Ka 467/415.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ASGran., sygn. 217/143 ↓.
  2. Dominiczak 1985 ↓, s. 46.
  3. Prochowicz 2011 ↓.
  4. Jackiewicz 1998 ↓, s. 145.
  5. a b Gacek 2005 ↓, s. 15.
  6. Robert Spałek: Agenci w balonach – mniej znany aspekt „wojny balonowej” (pol.). ipn.gov.pl.
  7. Kudasiewicz 2003 ↓, s. 8.
  8. Gacek 2005 ↓, s. 64.
  9. Eugeniusz Ambroziak (pol.). W: Biuletyn Informacji Publicznej IPN [on-line]. katalog.bip.ipn.gov.pl, 2019. [dostęp 2019-12-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]