Strażnica WOP Białopole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strażnica WOP Białopole
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1949
Organizacja
Dyslokacja Białopole
Formacja Wojska Ochrony Pogranicza
Podległość 18 batalion OP
84 batalion WOP
83 batalion WOP

Strażnica WOP Białopole – podstawowy pododdział graniczny Wojsk Ochrony Pogranicza.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Latem 1949 roku, w strukturze 18 batalionu Ochrony Pogranicza, została sformowana strażnica WOP nr 13a. Służbę graniczną rozpoczęła 5 września 1949 roku[a].

W 1956 roku rozpoczęto numerowanie strażnic na poziomie brygady. Strażnica III kategorii Białopole była 16. w 8 Brygadzie Wojsk Ochrony Pogranicza[2]. W 1960 roku, po kolejnej zmianie numeracji, strażnica posiadała numer 13 i zakwalifikowana była do kategorii III w 8 Łużyckiej Brygadzie WOP[2]. W 1964 roku strażnica WOP nr 12 Białopole uzyskała status strażnicy lądowej i zaliczona została do III kategorii[2].

Komendanci/dowódcy strażnicy[edytuj | edytuj kod]

stopień imię i nazwisko okres pełnienia służby kolejne stanowisko
st. sierż. Stefan Pilecki ?-1952
por. Marian Kosiarkiewicz 1957-1958

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz Głównego Inspektora Ochrony Pogranicza nr 23[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Dominiczak: Zarys historii Wojsk Ochrony Pogranicza 1945-1985. Warszawa: Wojskowa drukarnia w Łodzi, 1985.
  • Jerzy Prochwicz: Wojska Ochrony Pogranicza 1945-1965. Piotrków Trybunalski: Naukowe Wydawnictwo Piotrkowskie, 2011. ISBN 978-83-7726-027-2.
  • Archiwum Straży Granicznej, zespół arch. ŁB WOP, sygn.3035/20. Historia Łużyckiej Brygady WOP 1945-1991
  • Archiwum Straży Granicznej. Wykazy dyslokacyjne jednostek i pododdziałów Wojsk Ochrony Pogranicza.