Strażnica WOP Lubinowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strażnica WOP Markowice
Strażnica WOP Lubinowo
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie lipiec 1956
Tradycje
Rodowód 126 strażnica WOP Markowice
Organizacja
Dyslokacja Markowice; Lubinowo
Formacja Wojska Ochrony Pogranicza
Podległość 27 komenda odcinka
15 batalion OP
223 Batalion WOP
222 Batalion WOP
22 Brygada WOP
Dysl wop 1945 6.png

Strażnica Wojsk Ochrony Pogranicza Markowice/Lubinowo – podstawowy pododdział graniczny Wojsk Ochrony Pogranicza pełniący służbę graniczną na granicy polsko-radzieckiej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Strażnica została sformowana w 1945 roku w strukturze 27 komendy odcinka jako 126 strażnica WOP (Markowice)[1] o stanie 56 żołnierzy. Kierownictwo strażnicy stanowili: komendant strażnicy, zastępca komendanta do spraw polityczno-wychowawczych i zastępca do spraw zwiadu. Strażnica składała się z dwóch drużyn strzeleckich, drużyny fizylierów, drużyny łączności i gospodarczej. Etat przewidywał także instruktora do tresury psów służbowych oraz instruktora sanitarnego[2].

W latach 1948–31 grudnia 1950, 126 strażnica WOP Markowice weszła w skład samodzielnego batalionu Ochrony Pogranicza nr 15.

W latach 1 stycznia 1951–30 maja 1952, 126 strażnica WOP Lubinowo była w strukturach 223 batalionu WOP i 1 czerwca 1952 roku strażnicę włączono do 222 batalionu WOP[3]. Wiosną 1954 roku wprowadzono nową numerację strażnic. Strażnica otrzymała numer 120[3].

15 listopada 1955 roku zlikwidowano sztab 22 batalionu w Sejnach[a]. Strażnica podporządkowana została bezpośrednio pod sztab 22 Brygady WOP w Białymstoku. W sztabie brygady wprowadzono stanowiska nieetatowych oficerów kierunkowych odpowiedzialnych za służbę graniczną strażnic [4]. Na początku 1956 roku ponownie przejściowo sformowano batalion graniczny w Sejnach i podporządkowano mu strażnicę nr 120[4].

Opracowany w maju 1956 roku przez Dowództwo WOP kolejny plan reorganizacji formacji przewidywał rozformowanie kilku brygad, sztabów, batalionów i strażnic. Ta reforma miała przede wszystkim korzyści finansowe. W wyniku tej reformy, w lipcu 1956 roku rozformowany został 222 Batalion WOP, a także Strażnica WOP Lubinow[5]. Natomiast budynki zaadaptowano na leśniczówkę[6].

Służba graniczna[edytuj | edytuj kod]

Faktyczną ochronę powierzonego odcinka granicy państwowej, strażnica rozpoczęła w czerwcu 1946 roku[7].

Sąsiednie strażnice:

Dowódcy strażnicy[edytuj | edytuj kod]

  • chor. Pieńkowski[3].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz dowódcy WOP nr 049 z 27.10 1955 roku (Historia BOWOP ↓, s. 114-134).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Dominiczak: Zarys historii Wojsk Ochrony Pogranicza 1945-1985. Warszawa: Wojskowa drukarnia w Łodzi, 1985.
  • Jerzy Prochwicz: Wojska Ochrony Pogranicza 1945-1965. Piotrków Trybunalski: Naukowe Wydawnictwo Piotrkowskie, 2011. ISBN 978-83-7726-027-2.
  • Zenon Jackiewicz: Wojska Ochrony Pogranicza: (1945-1991): krótki informator historyczny. Kętrzyn: Centrum Szkolenia Straży Granicznej, 1998. ISBN 83-909304-3-9.
  • Koło Nr 14 im. Powstańców Sejneńskich Związku Żołnierzy Wojska Polskiego przy Placówce SG w Sejnach: Zarys historyczny Służb Granicznych na Sejneńszczyźnie (pol.). W: Muzeum Ziemi Sejneńskiej [on-line]. muzeum.sejny.pl, 2012-11-26. [dostęp 2020-02-17].
  • Archiwum Straży Granicznej, DWOP sygn.2825/1. Rejestr główny jednostek WOP.
  • ASGr.Historia Białostockiego Oddziału Wojsk Ochrony Pogranicza. Białystok 1960