Strażnica WOP Ściborzyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strażnica WOP Rozumowice
Strażnica WOP Ściborzyce
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1986
Tradycje
Rodowód 214 strażnica WOP Rozumowice
222 strażnica WOP Ściborzyce
12 strażnica WOP Ściborzyce
14 strażnica WOP Ściborzyce Wielkie
15 strażnica WOP lądowa Ściborzyce Wielkie
Strażnica WOP Lądowa rozwinięta w Ściborzycach Wielkich
Kontynuacja Strażnica WOP Kietrz
Strażnica SG w Kietrzu
Placówka SG w Kietrzu
Placówka SG w Opolu
Dowódcy
Ostatni kpt. Wacław Nowak
Organizacja
Dyslokacja 48-130 Rozumowice;
48-130 Ściborzyce Wielkie
Formacja Wojska Ochrony Pogranicza
Podległość 46 komenda odcinka Racibórz
47 komenda odcinka Głubczyce
67 batalion OP
43 batalion WOP
44 batalion WOP
Górnośląska Brygada WOP
batalion graniczny
WOP Racibórz
Dysl wop 1945 10.png

Strażnica Wojsk Ochrony Pogranicza Rozumowice/Ściborzyce – nieistniejący obecnie podstawowy pododdział Wojsk Ochrony Pogranicza pełniący służbę graniczną na granicy polsko-czechosłowackiej.


Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Strażnica została sformowana w 1945 roku w strukturze 46 komendy odcinka Racibórz jako 214 strażnica WOP (Rozumowice)[1] o stanie 56 żołnierzy. Kierownictwo strażnicy stanowili: komendant strażnicy, zastępca komendanta do spraw polityczno-wychowawczych i zastępca do spraw zwiadu. Strażnica składała się z dwóch drużyn strzeleckich, drużyny fizylierów, drużyny łączności i gospodarczej. Etat przewidywał także instruktora do tresury psów służbowych oraz instruktora sanitarnego[2].

W latach 40. XX wieku 214 strażnica WOP Rozumowice została przeniesiona z Rozumowic do Ściborzyc Wielkich w wyniku czego, przy kolejnych reorganizacjach została nazwana jako Strażnica WOP Ściborzyce.

W 1947 roku włączono strażnicę nr 214 w struktury 47 komendy odcinka[a]. W związku z reorganizacją oddziałów WOP, 24 kwietnia 1948 roku strażnica została włączona w struktury 67 batalionu OP, a 1 stycznia 1951 roku 43 batalionu WOP w Raciborzu.

15 marca 1954 roku wprowadzono nową numerację strażnic[b], a strażnica WOP Ściborzyce otrzymała nr 222 w skali kraju.

W 1956 roku rozpoczęto numerowanie strażnic na poziomie brygady. Strażnica II kategorii Ściborzyce była 12 w 4 Brygadzie Wojsk Ochrony Pogranicza.

31 grudnia 1959 roku była jako 14 strażnica WOP IV kategorii Ściborzyce Wielkie.

W 1961 roku włączona została w struktury WOP Głubczyce[c].

1 stycznia 1964 roku była jako 15 strażnica WOP lądowa IV kategorii Ściborzyce Wielkie.

W 1976 roku, w związku z przejściem na dwuszczeblowy system dowodzenia[4], strażnicę podporządkowano bezpośrednio pod sztab Górnośląskiej Brygady WOP w Gliwicach.

13 grudnia 1981 roku po wprowadzeniu stanu wojennego na terytorium kraju, dowódca GB WOP wewnętrznym rozkazem w miejscu stacjonowania poszczególnych batalionów, utworzył tzw. „wysunięte stanowiska dowodzenia” (zalążek przyszłych batalionów granicznych), którym podporządkował strażnice znajdujące się na odcinkach dawnych batalionów granicznych. Brygada wykonywała zadania ochrony granicy i bezpieczeństwa państwa wynikające z dekretu o wprowadzeniu stanu wojennego[5].

W drugiej połowie 1984 roku Strażnicę WOP Ściborzyce włączono w struktury utworzonego batalionu granicznego WOP im. Bohaterów Powstań Śląskich w Raciborzu[4], jako Strażnica WOP Lądowa rozwinięta w Ściborzycach Wielkich.

Strażnica WOP Ściborzyce funkcjonowała do 1986 roku, kiedy to została rozformowana. Ochraniany przez strażnicę odcinek granicy państwowej, przejęła Strażnica WOP Kietrz.

W latach 1986–1990 była strażnicą szkolną podlegającą bezpośrednio pod sztab GB WOP, natomiast w okresach letnich obiekt wykorzystywany był jako Ośrodek Kolonijny Górnośląskiej Brygady WOP.

Ochrona granicy[edytuj | edytuj kod]

W 1960 roku 14 strażnica WOP Ściborzyce IV kategorii ochraniała odcinek granicy państwowej o długości 15682 m:

  • Włącznie znak graniczny nr 51/11, wyłącznie znak gran. nr IV/61.
  • W okresie zimowym pas śnieżny sprawdzany był minimum: na głównym kierunku dwukrotnie, na pozostałym raz w ciągu doby.
  • Współdziałała w zabezpieczeniu granicy państwowej z:
    • Strażnice WOP w: Kietrzu i Pilszczu
    • Sekcją Zwiadu WOP w Raciborzu
  • W ochronie granicy dowódcy strażnicy ściśle współpracowali z swoimi odpowiednikami tj. naczelnikami placówek OSH (Ochrana Statnich Hranic) CSRS:

1 stycznia 1964 roku na ochranianym odcinku funkcjonowały przejścia graniczne małego ruchu granicznego (mrg) w których kontrolę graniczną i celną osób, towarów oraz środków transportu wykonywała załoga strażnicy:

Wydarzenia[edytuj | edytuj kod]

  • 1956 – koniec czerwca, początek lipca w okresie tzw. „Wypadków poznańskich”, przy linii granicznej i w strefie działania, odnajdywano pakunki zawierające ulotki z tzw. „bibułą”, przytwierdzone do balonów leżących na ziemi[6]. W związku z masowością zjawiska, żołnierze otrzymali zezwolenie na użycie broni, celem zestrzelenia nisko przelatujących balonów (nawet jeśli znajdowały się na terytorium czechosłowackim, ale w zasięgu ognia – to samo czynili pogranicznicy czechosłowaccy)[7].
  • 13 grudnia 1981-22 lipca 1983 – (Stan Wojenny w Polsce), normę służby granicznej dla żołnierzy podwyższono z 8 do 12 godzin na dobę. Ścisłą kontrolą objęto całą strefę nadgraniczną. W stan gotowości były postawione pododdziały odwodowe[8].

Strażnice sąsiednie[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy strażnicy[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Muryjas (13.02.1951–14.02.1952)[d][9]
  • ppor. Władysław Piwowar (był w 1952)
  • kpt. Wacław Nowak (był 1976[10]–1986) – do rozformowania

Szef strażnicy szkolnej:

  • chor. Lucjan Markiewicz (1986–1990) – do rozformowania.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz dowódcy WOP nr 092 z dnia 24.11.1947 roku.
  2. Rozkaz dowódcy WOP z 22.02.1954 roku[3].
  3. Zarządzenie dowódcy WOP nr 012/szt. z dnia 31.01.1961 roku.
  4. Jan Muryjas ubył do 4. Brygady WOP.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]