Pułk Piechoty im. Francesco Nullo
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie |
1918 |
Rozformowanie |
1919 |
Patron | |
Tradycje | |
Kontynuacja | |
Organizacja | |
Rodzaj wojsk |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1d/Ob%C3%B3z_wojskowy_w_La_Mandria_-_po%C5%9Bwi%C4%99cenie_4_sztandar%C3%B3w_daru_miast_w%C5%82oskich_NAC_1-H-280-1.jpg/240px-Ob%C3%B3z_wojskowy_w_La_Mandria_-_po%C5%9Bwi%C4%99cenie_4_sztandar%C3%B3w_daru_miast_w%C5%82oskich_NAC_1-H-280-1.jpg)
Pułk Piechoty im. Francesco Nullo – oddział piechoty sformowany we Włoszech w 1918 roku, w ramach Armii Polskiej we Francji, z jeńców armii austro-węgierskiej narodowości polskiej.
Formowanie i zmiany organizacyjne
[edytuj | edytuj kod]W ostatnich dniach grudnia 1918 i na początku stycznia 1919 w obozie La Mandria zorganizowano 12 kompanijny pułk piechoty im. Francesco Nullo[1]. Organizatorem i jego pierwszym dowódcą został por. Stefan Kluczyński, zaś dowódcami batalionów por. Piotr Sosialuk, por. Kałuski i por. Walczak[2]. Żołnierze kwaterowali w hangarach lotniczych po 400 osób w każdym. Tworzone pododdziały w zasadzie nie posiadały uzbrojenia, stąd też szkolenie ograniczało się do ćwiczeń gimnastycznych i musztry[2].
13 lutego 1919 pułk otrzymał sztandar ufundowany przez miasta Bergamo i Mediolan[2]. W czasie wręczenia obecny był między innymi włoski generał Michele Eraldo Rho. O uroczystości wręczenia sztandar obszerne wzmianki zamieściły gazety turyńskie i mediolańskie[3].
18 lutego 1919 pododdziały pułku wyjechały do Francji trzema transportami kolejowymi. II batalion (5 oficerów i 250 szeregowców) został skierowany do obozu wojskowego w Xertigny k. Epinatu, gdzie stanowił bazę dla formującego się tu pułków piechoty "Błękitnej Armii"[2].
Żołnierze pułku
[edytuj | edytuj kod]Dowódcy pułku | |||
---|---|---|---|
stopień | imię i nazwisko | okres pełnienia służby | kolejne stanowisko |
por. | Stefan Kluczyński | XII 1918[1] – |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Zakrzewski 2016 ↓, s. 47.
- ↑ a b c d Faszcza 2010 ↓, s. 4.
- ↑ Zakrzewski 2016 ↓, s. 53.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dariusz Faszcza: 54 pułk piechoty Strzelców Kresowych. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2010. ISBN 978-83-62046-08-9.
- Bronisław Prugar-Ketling (red.): Księga chwały piechoty. Warszawa: Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona, 1992.
- Józef Kula: Zarys historii wojennej 54-go pułku Strzelców Kresowych. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Piotr Sosialuk: Zarys historii wojennej 50-go pułku Strzelców Kresowych. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Leon Grzegorz Szuchatowicz: Zarys historii wojennej 53-go pułku Strzelców Kresowych. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Bartosz Zakrzewski: 18 Dywizja Piechoty WP w wojnie polsko-sowieckiej. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2016. ISBN 978-83-7543-415-6.