Inspektor Środkowej Grupy Szwadronów KOP

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Inspektor Środkowej Grupy Szwadronów KOP
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1932
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy mjr dypl. Tadeusz Julian Nalepa
Ostatni ppłk Józef Grad-Soniński
Działania zbrojne
nie uczestniczyła
Organizacja
Dyslokacja garnizon Baranowicze, garnizon Warszawa
Rodzaj wojsk kawalerii
Podległość Dowództwo Korpusu Ochrony Pogranicza

Inspektor Środkowej Grupy Szwadronów KOP – stanowisko służbowe w dowództwie Korpusu Ochrony Pogranicza.

Inspektor Środkowej Grupy Szwadronów KOP został powołany wiosną 1932 roku w celu zunifikowania systemu organizacyjno-szkoleniowego oddziałów kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza i wojska, a tym samym przygotowania ich do realizacji zadań przewidzianych na wypadek „R” - wojny z ZSRR. Początkowo inspektor miał swoją siedzibę w Baranowiczach, a później w Dowództwie Korpusu Ochrony Pogranicza przy ulicy Chałubińskiego w Warszawie. Jednocześnie dokonano zmian w dotychczasowym podziale szwadronów pomiędzy inspektorami grup szwadronów KOP: północnej i południowej.

Inspektorowi podporządkowano, wyłącznie pod względem wyszkolenia, siedem z dwudziestu istniejących szwadronów kawalerii, a mianowicie:

Wymienione szwadrony wchodziły w skład Brygady KOP „Nowogródek” („Radziwiłłmonty”, „Stołpce”, „Iwieniec”) i Brygady KOP „Polesie” („Żurno”, „Rokitno”, „Hancewicze”, „Bystrzyce”).

23 marca 1932 roku major dyplomowany Tadeusz Julian Nalepa został przeniesiony do KOP na stanowisko Inspektora Środkowej Grupy Szwadronów KOP. W 1934 roku wymieniony oficer został przeniesiony do 4 Pułku Strzelców Konnych w Płocku na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Jego miejsce zajął major 1 Pułku Szwoleżerów Michał Stempkowski[2].

W 1938 roku major Michał Stempkowski został przeniesiony do 4 Pułku Strzelców Konnych w Płocku na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[3]. Jego miejsce zajął podpułkownik Józef Grad-Soniński.

Skład osobowy Inspektora Środkowej Grupy Szwadronów KOP był jednostką funkcjonującą wyłącznie w czasu pokoju. Podczas mobilizacji był likwidowany[4]).

23 marca 1939 roku szwadrony „Żurno”, „Rokitno” i „Hancewicze” zostały zmobilizowane, a trzy dni później przetransportowane w rejon Wielunia i włączone w skład ćwiczebnego pułku kawalerii KOP[5]).

W czasie mobilizacji szwadrony „Stołpce” i „Kleck” połączyły się w szwadron kawalerii dywizyjnej 38 Dywizji Piechoty[6]).

Na granicy z ZSRR pozostały szwadrony: „Iwieniec” i „Krasne” (w składzie Pułku KOP „Wilejka”) oraz „Bystrzyce” (w składzie Pułku KOP „Sarny”).

Ostatni inspektor, podpułkownik Józef Grad-Soniński został dowódcą Ośrodka Zapasowego Kawalerii „Wołkowysk”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prochwicz 3/1994 ↓, s. 156.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 254. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 180, 182.
  3. Mieczysław Starczewski, Michał Stempkowski, Internetowy Polski Słownik Biograficzny [1].
  4. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 930.
  5. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. CXXVIII-CXXIX.
  6. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 921, 923.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]