Pułk KOP „Sarny”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pułk KOP „Sarny” - oddział piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza.

Pułk został sformowany w 1930 roku, w składzie Brygady KOP „Polesie”.

Pułk w osłonie granicy[edytuj | edytuj kod]

Organizacja pułku w 1934

Dla potrzeb pułku rekruta szkolił I batalion piechoty 2 Pułku Piechoty Legionów ze Staszowa[2].

Pułk w kampanii wrześniowej[edytuj | edytuj kod]

Głaz z tablicą pamiątkową na ul. Wiejskiej w Helu

W pierwszej dekadzie września 1939, w II rzucie mobilizacji powszechnej Pułk KOP „Sarny” wystawił 97 Pułk Piechoty (Rezerwowy) dla 38 Dywizji Piechoty. Dotychczasowy dowódca Pułku KOP „Sarny”, płk dypl. Jerzy Płachta-Płatowicz objął dowództwo 97 pp (rez.). Nowym dowódcą Pułku KOP „Sarny” wyznaczony został ppłk Nikodem Sulik, dotychczasowy dowódca Batalionu Specjalnego „Sarny”.

Z jego szeregów rekrutowały się załogi polskich fortyfikacji frontu przeciwhitlerowskiego. Major Antoni Korpal, dowódca batalionu fortecznego „Osowiec” oraz legendarny kapitan Władysław Raginis walczyli w pasie obronnym SGO „Narew” generała brygady Czesława Młot-Fijałkowskiego.

Pułk KOP „Sarny” wysłał również część wojska w celu obsadzenia Obszaru Warownego „Śląsk”. Pozostałość obsadziła granicę polsko-sowiecką w rejonie Korca (2 bataliony graniczne „Rokitno” i „Bereźne” oraz 2 bataliony forteczne „Sarny” i „Małyńsk”, które to obsadziły silny odcinek umocniony „Polesie”). Po odtworzeniu, pułk ochraniał granicę z ZSRR o długości 176,921 km[3]. Od 17 września 1939 pododdziały pułku walczyły z sowieckim agresorem. 19 i 20 września batalion KOP „Sarny” stawił silny opór sowieckiej 60 Dywizji Strzeleckiej. Załogi polskich schronów walczyły często w sposób bohaterski "do ostatniego naboju", mimo że większość wyszkolonych do walki w fortyfikacjach oddziałów zostało wysłanych na zachód, a załogi schronów bojowych składały sie głównie z rezerwistów. Oddziały te spełniły jednak swe zadanie opóźnienia wroga, dając czas na koncentracje wojsk KOP, ponosząc przy tym jednak wysokie straty np. straty w plutonie fortecznym obsadzający sektor „Berducha” wyniosły 50 procent w zabitych. Po wycofaniu się z linii umocnień pułk dołączył do tzw. Grupy KOP gen. Wilhelma Orlik-Rückemanna i wziął udział w bitwach stoczonych pod Szackiem i Wytycznem.

Walki o strażnice:
Pułk KOP „Sarny” ppłk. Sulika, dwoma baonami granicznymi, szwadronem kawalerii oraz obsadzającymi fortyfikacje wzdłuż Słuczy batalionem Sarny i batalionem Małyńsk ochraniał granicę na północnym Wołyniu. 17 września na jego pododdziały uderzyła będaca na prawym skrzydle 15 Korpusu Strzeleckiego komdiwa Piotra Fiłatowa 60 Dywizja Strzelecka kombriga Marzisa Sałichowa oraz 18. i 19 Oddział Pogranicznych NKWD. Sowiecki korpus główne uderzenie wykonał na styku pułku KOP Sarny i pułku KOP Zdołbunów, obchodząc tym samym fortyfikacje zajmowane przez baon KOP Sarny i baon KOP Małyńsk[4].

Kadra pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku:

Oficerowie:

Obsada personalna pułku we wrześniu 1939

  • dowódca – ppłk Nikodem Sulik
  • Batalion KOP „Rokitno” – mjr Maciej Wojciechowski
  • Batalion KOP „Bereźne” – mjr Antoni Żurowski
  • Szwadron KOP „Bystrzyce” – rtm. Wiktor Jakubowski
  • Batalion Specjalny „Sarny” – mjr Bronisław Brzozowski
  • Batalion Specjalny „Małyńsk” – mjr Lucjan Frankowski
  • Stacja Gołębi Pocztowych – Sarny

Przypisy

  1. Prochwicz, Konstankiewicz i Rutkiewicz 2003 ↓, s. 46.
  2. Stanisław Wyrzycki, 2 Pułk Piechoty Legionów, s. 18-19.
  3. a b Prochwicz 2003 ↓, s. 167.
  4. Prochwicz 2003 ↓, s. 202.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]