Kompania graniczna KOP „Bielczaki”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kompania graniczna KOP „Bielczaki”
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1924
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Ostatni por. Stanisław Herman
Organizacja
Dyslokacja Bielczaki[a]
Formacja Korpus Ochrony Pogranicza
Podległość batalion KOP „Bereźne”
Kompania KOP Bielczaki w 1934.png

Kompania graniczna KOP „Bielczaki”pododdział graniczny Korpusu Ochrony Pogranicza pełniący służbę ochronną na granicy polsko-radzieckiej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozkazu szefa Sztabu Generalnego L. dz. 12044/O.de B./24 z 27 września 1924 roku, w pierwszym etapie organizacji Korpusu Ochrony Pogranicza, sformowano 2 batalion graniczny [1][2], a w jego składzie 3 kompanię graniczną KOP. W listopadzie 1936 roku kompania liczyła 2 oficerów, 7 podoficerów, 4 nadterminowych i 85 żołnierzy służby zasadniczej[b].

W 1939 roku 3 kompania graniczna KOP „Bielczaki” podlegała dowódcy batalionu KOP „Bereźne”[3].

Służba graniczna[edytuj | edytuj kod]

Podstawową jednostką taktyczną Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był batalion graniczny. Odcinek batalionu dzielił się na pododcinki kompanii, a te z kolei na pododcinki strażnic, które były „zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną”, w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej i tyłowej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi[4]. Miejscowość, w którym stacjonowała kompania graniczna, posiadała status garnizonu Korpusu Ochrony Pogranicza[5].

3 kompania graniczna „Bielczaki” w 1934 roku ochraniała odcinek granicy państwowej szerokości 21 kilometrów 800 metrów[6]. Po stronie sowieckiej granicę ochraniały zastawy „Piaskówka”, „Pereweźna” i „Łuczyce” z komendantury „Bronnica”[7].

Kompanie sąsiednie:

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Strażnice kompanii w latach 1928 – 1939[8][9][7][10][11][12][13][c]

Dowódcy kompanii[edytuj | edytuj kod]

  • kpt. Tadeusz Lipiński (był 1 X 1928 −)[14]
  • kpt. Kazimierz Kordaszewski (był 31 X 1929 −)[14]
  • kpt. Tadeusz Wittek[g] (28 III 1930 – 16 IV 1934 → przesunięty na stanowisko adiutanta batalionu)[14]
  • kpt. Jan Bojarski (10 IV 1934 −)[14]
  • por. Stanisław Herman (− 1939)[15]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. wieś Bielczaki, gmina Ludwipol, powiat kostopolski, województwo wołyńskie → Baza miejscowości kresowych
  2. Wykaz stanów etatowych oficerów, podoficerów i żołnierzy KOP przesłanych przez ppłk. dypl. Franciszka Węgrzyna ze sztabu KOP do I oficera do zleceń GISZ płk. dypl. Kazimierza Glabisza. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 368
  3. W 2000 roku Rajmund Szubański napisał, że sformułowania zawarte w artykule „Bataliony, kompanie, strażnice KOP” z 1993 roku, odnoszą się do stanu sprzed 1937 roku → Szubański 2000 ↓, s. 87. Wymienił następujące strażnice kompanii nr 3: „Berezówka”, „Astrachówka”, „Ujście St.” i „Frankopol” → Szubański 1993 ↓, s. 277.
  4. kolonia Berezówka, gmina Ludwipol, powiat kostopolski, województwo wołyńskie → Baza miejscowości kresowych
  5. folwark Ujście, gmina Ludwipol, powiat kostopolski, województwo wołyńskie → Baza miejscowości kresowych
  6. kolonia Frankopol, gmina Ludwipol, powiat kostopolski, województwo wołyńskie → Baza miejscowości kresowych
  7. 26 stycznia 1934 sprostowano nazwisko Wittek na Witek[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]