Kompania graniczna KOP „Bielczaki”

From Wikipedia
Jump to navigation Jump to search
Kompania graniczna KOP „Bielczaki”
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1924
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Ostatni por. Stanisław Herman
Organizacja
Dyslokacja Bielczaki[a]
Formacja Korpus Ochrony Pogranicza
Podległość batalion KOP „Bereźne”
Kompania KOP Bielczaki w 1934.png

Kompania graniczna KOP „Bielczaki”pododdział graniczny Korpusu Ochrony Pogranicza pełniący służbę ochronną na granicy polsko-radzieckiej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edit | edit source]

Na podstawie rozkazu szefa Sztabu Generalnego L. dz. 12044/O.de B./24 z 27 września 1924 roku, w pierwszym etapie organizacji Korpusu Ochrony Pogranicza, sformowano 2 batalion graniczny [1][2], a w jego składzie 3 kompanię graniczną KOP. W listopadzie 1936 roku kompania liczyła 2 oficerów, 7 podoficerów, 4 nadterminowych i 85 żołnierzy służby zasadniczej[b].

W 1939 roku 3 kompania graniczna KOP „Bielczaki” podlegała dowódcy batalionu KOP „Bereźne”[3].

Służba graniczna[edit | edit source]

Podstawową jednostką taktyczną Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był batalion graniczny. Odcinek batalionu dzielił się na pododcinki kompanii, a te z kolei na pododcinki strażnic, które były „zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną”, w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej i tyłowej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi[4]. Miejscowość, w którym stacjonowała kompania graniczna, posiadała status garnizonu Korpusu Ochrony Pogranicza[5].

3 kompania graniczna „Bielczaki” w 1934 roku ochraniała odcinek granicy państwowej szerokości 21 kilometrów 800 metrów[6]. Po stronie sowieckiej granicę ochraniały zastawy „Piaskówka”, „Pereweźna” i „Łuczyce” z komendantury „Bronnica”[7].

Kompanie sąsiednie:

Struktura organizacyjna[edit | edit source]

Strażnice kompanii w latach 1928 – 1939[8][9][7][10][11][12][13][c]

Dowódcy kompanii[edit | edit source]

  • kpt. Tadeusz Lipiński (był 1 X 1928 −)[14]
  • kpt. Kazimierz Kordaszewski (był 31 X 1929 −)[14]
  • kpt. Tadeusz Wittek[g] (28 III 1930 – 16 IV 1934 → przesunięty na stanowisko adiutanta batalionu)[14]
  • kpt. Jan Bojarski (10 IV 1934 −)[14]
  • por. Stanisław Herman (− 1939)[15]

Uwagi[edit | edit source]

  1. wieś Bielczaki, gmina Ludwipol, powiat kostopolski, województwo wołyńskie → Baza miejscowości kresowych
  2. Wykaz stanów etatowych oficerów, podoficerów i żołnierzy KOP przesłanych przez ppłk. dypl. Franciszka Węgrzyna ze sztabu KOP do I oficera do zleceń GISZ płk. dypl. Kazimierza Glabisza. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 368
  3. W 2000 roku Rajmund Szubański napisał, że sformułowania zawarte w artykule „Bataliony, kompanie, strażnice KOP” z 1993 roku, odnoszą się do stanu sprzed 1937 roku → Szubański 2000 ↓, s. 87. Wymienił następujące strażnice kompanii nr 3: „Berezówka”, „Astrachówka”, „Ujście St.” i „Frankopol” → Szubański 1993 ↓, s. 277.
  4. kolonia Berezówka, gmina Ludwipol, powiat kostopolski, województwo wołyńskie → Baza miejscowości kresowych
  5. folwark Ujście, gmina Ludwipol, powiat kostopolski, województwo wołyńskie → Baza miejscowości kresowych
  6. kolonia Frankopol, gmina Ludwipol, powiat kostopolski, województwo wołyńskie → Baza miejscowości kresowych
  7. 26 stycznia 1934 sprostowano nazwisko Wittek na Witek[14].

Przypisy[edit | edit source]

Bibliografia[edit | edit source]