Linia kolejowa nr 349

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Linia kolejowa nr 349
Święta Katarzyna - Wrocław Kuźniki
Dane podstawowe
Zarządca PKP PLK
Numer linii 349
Długość 18,822 km
Rozstaw szyn 1435 mm
Sieć trakcyjna 3000 V DC
Prędkość maksymalna 60 km/h
Zdjęcie LK349
Wiadukt na ul. Hallera we Wrocławiu w ciągu Towarowej Obwodnicy Wrocławia
Portal Portal Transport szynowy
Obwodnica kolejowa Wrocławia łączy Brochów (12) z Gądowem (31), na południe i zachód od centrum
Wiadukty obwodnicy kolejowej
Wiadukt nad ulicą Kruczą i Inżynierską
Wiadukt nad Aleją Hallera
Wiadukt nad ulicą Powstańców Śląskich i Aleją Karkonoską
Wiadukt nad ulicą Sudecką i Wyścigową

Linia kolejowa nr 349, Towarowa Obwodnica Wrocławia – dwutorowa, zelektryfikowana linia kolejowa o długości 19 km, łącząca stację Święta Katarzyna ze stacją Wrocław Kuźniki. Linia stanowi kolej obwodową Wrocławia, przeznaczoną dla kolejowego transportu towarowego.

Przebieg[edytuj]

Towarowa Obwodnica Wrocławia łączy stację rozrządową Wrocław Brochów ze stacją rozrządową Wrocław Gądów[1][2]. Omija centrum miasta od południa i zachodu. Linia w całości poprowadzona została na nasypie. W ciągu linii wybudowano liczne wiadukty[3]. Część z tych obiektów została przebudowana w okresie powojennym.

Historia[edytuj]

Budowa Towarowej Obwodnicy Wrocławia rozpoczęła się w 1891 roku. Linię uruchomiono w 1896 roku. Jej długość wynosiła 12,4 km. Linia w całości była dwutorowa. Oprócz głównego połączenia Brochów – Gądów, budowa obejmowała także stację zdawczo–odbiorczą Portu Popowice.

Z nadwyżek gruntu przeznaczonego pod budowę nasypu obwodnicy kolejowej usypano kilka sztucznych wzniesień, np. Mała Sobótka, Wzgórze Bendera, czy Skórnik. Są one położone wzdłuż biegu linii kolejowej.

W 1927 roku obwodnicę uzupełniono o łącznicę długości 6 km łączącą Muchobór z Muchoborem Wielkim (obecnie Linia kolejowa nr 751 i inne). Linię rozbudowano także o kolejne, bezkolizyjne łącznice obwodnicy z linią kolejową w kierunku Legnicy. Zwiększono także liczbę torów na odcinku Brochów – Stadion (przy ul. Oporowskiej). Po zakończeniu drugiej wojny światowej, w 1945 roku 3 i 4 tor rozebrano. Dopiero w latach 80. XX wieku rozpoczęto ich odbudowę lecz w latach 90. XX wieku prace te przerwano[1].

Wybudowanie Towarowej Obwodnicy Wrocławia umożliwiło w latach 1900–1905 przebudowę linii prowadzącej przez centrum miasta do dworca Wrocław Główny, polegającą na wybudowaniu estakady kolejowej i wiaduktów, dzięki czemu zlikwidowano jednopoziomowe skrzyżowania linii kolejowej z ulicami[1]. Całość prac, zarówno obwodnicy kolejowej, jak i estakady realizowała była w ramach kompleksowego programu porządkowania wrocławskiego węzła kolejowego i likwidacji torów biegnących w ulicach oraz kolizyjnych skrzyżowań jednopoziomowych[2].

Ruch pociągów[edytuj]

Linia jest wykorzystywana wyłącznie w transporcie towarowym.

Przypisy

  1. a b c Encyklopedia Wrocławia, Obwodnica kolejowa Wrocławia, s. 601
  2. a b Encyklopedia Wrocławia, Estakada kolejowa, s. 184
  3. Encyklopedia Wrocławia, Mosty, s. 559–560

Bibliografia[edytuj]