Łagów (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łagów
Herb
Herb Łagowa
Kościół parafialny w Łagowie
Kościół parafialny w Łagowie
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat kielecki
Gmina Łagów
Liczba ludności (2011) 1650[1]
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 26-025
Tablice rejestracyjne TKI
SIMC 0247670
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Łagów
Łagów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łagów
Łagów
Ziemia50°46′36″N 21°05′06″E/50,776667 21,085000
Strona internetowa miejscowości

Łagów – wieś położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim. Siedziba urzędu gminy Łagów. W latach 13751869 miasto.

Był miastem biskupstwa włocławskiego w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku[2]. W latach 1975–1998 Łagów administracyjnie należał do województwa kieleckiego.

Położenie[edytuj]

Łagów położony jest w Górach Świętokrzyskich, na wschodnim krańcu Padołu Kielecko-Łagowskiego. Na południe od Łagowa rozciąga się Pasmo Orłowińskie. W kierunku północno-zachodnim znajduje się Wał Małacentowski i Pasmo Bielińskie. Wieś przecina rzeka Łagowica.

Przez Łagów przebiega droga krajowa nr 74 z Kielc do Zamościa oraz droga wojewódzka nr 756 ze Starachowic do Stopnicy.

Historia[edytuj]

Pierwsze wzmianki o Łagowie pojawiły się już w XI wieku. Jak podaje Jan Długosz w swoich kronikach, w 1086 r. Władysław Herman za wstawiennictwem żony Judyty podarował wieś kapitule kujawskiej, która urządziła w niej siedzibę kasztelana (prawdopodobnie istniał tu zamek, ale do dziś nie zachowały się żadne jego ślady. W odległości ok. 2,5 km od Łagowa na południowy wschód we wsi Nowy Staw znajduje się „wzgórze Zamczysko”. To właśnie na tym wzgórzu miała mieścić się dawna lokacja Łagowa. Lokalizacja zamku w tym miejscu jest wielce prawdopodobna, ponieważ wzgórze otoczone jest doliną rzeki, co mogło utrudnić zdobycie zamku). W 1375 r. królowa Polski i Węgier Elżbieta wydała w Sandomierzu przywilej zezwalający włodarzowi Łagowa bp. Zbylutowi na zamianę wsi w miasto. Przywilej ten został potwierdzony w 1390 r. przez Władysława Jagiełłę. W 1502 r. miejscowość doszczętnie spalili Tatarzy. W XV wieku miasto stało się znanym ośrodkiem rzemiosła, głównie garncarstwa. Wydobywane były tu rudy żelaza i ołowiu. W 1869 roku Łagów utracił prawa miejskie.

„Przewodnik Gospodarczy” z roku 1938 wymienia funkcjonujące tu instytucje i firmy usługowe[3]:

Podczas II wojny światowej wieś leżała w strefie przyfrontowej przyczółka baranowskiego-sandomierskiego, ulegając tym samym znacznym zniszczeniom.

Zabytki i atrakcje turystyczne[edytuj]

Rejestr zabytków[edytuj]

Do rejestru zabytków nieruchomych wpisane zostały obiekty[5]:

  • założenie urbanistyczne – śródmieście Łagowa (nr rej.: A.495 z 1.12.1956),
  • kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła z końca XV w. i XVI w. (nr rej.: A.406 z 16.10.1956 i z 21.06.1967),
  • cmentarz parafialny i kaplica z I połowy XIX w. (nr rej.: A.407/1-2 z 16.09.1972 i z 2.06.1992),
  • dom, Rynek 45, z 1890 r. (nr rej.: A.842 z 28.09.1979).

Turystyka[edytuj]

Łagów jest punktem początkowym szlak turystyczny niebieski niebieskiego szlaku turystycznego prowadzącego do Chęcin, szlak turystyczny zielony zielonego szlaku turystycznego prowadzącego do Nowej Słupi oraz szlak rowerowy zielony zielonego szlaku rowerowego prowadzącego przez tereny wokół wsi.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Według [1].
  2. Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku. ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1993, s. 112.
  3. Przewodnik Gospodarczy Województw Kieleckiego, Krakowskiego i Śląskiego, Dąbrowsko-Śląskie Zakłady Drukarskie, Sosnowiec 1938
  4. J. Czarnocki, 1989. Klimenie Gór Świętokrzyskich, Prace PIG, CXXVII, Warszawa.
  5. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 30 września 2016; 2 miesiące temu. [dostęp 2015-11-06]. s. 27.

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Dybczyński, Przewodnik po Górach Świętokrzyskich, Warszawa 1912.
  • Ryszard Garus, Znakowane szlaki turystyczne woj. kieleckiego, Kielce 1983.

Linki zewnętrzne[edytuj]